ایران در 11 سال بعد ...

در چنین وضعیتی، که اصولاً باید یک نگرانی عمومی به ویژه در سطح نمایندگان مجلس و دولتمردان درباره روند کُند توسعه کشور شکل بگیرد -و البته با امید به آینده همراه باشد- شاهد آن هستیم که بحث های بیهوده شعاری و جناحی که با عرض معذرت بیشتر به حرف های "خاله زنکی" می مانند جای مباحث حیاتی کشور را گرفته اند. این مانند آن است که ملوانان یک کشتی که آسیب های متعددی بر بدنه اش وارد شده، به جای اصلاح آن برای جلوگیری از خطرات آتی، با یکدیگر سر این که اتاق شان چه رنگی باشد و چه کسی شب ها روی کدام تخت بخوابد، دعوای دائمی داشته باشند!

واقعیت این است که برای هر گونه رشد و توسعه ای، حتماً و الزاماً باید به منابع و توانمندی های داخلی تکیه کرد ولی این اصل اساسی، هرگز به معنای آن نیست که اقتصاد ایران می تواند در میان حصاری که آن را از دنیای خارج جدا می کند رشد جدی کند و ظرف 11 سال آینده به رتبه اول منطقه تبدیل شود.

بنابرایرن، تا وقتی تحریم های ظالمانه علیه ایران برقرار است، سخن گفتن از تحقق آرمان ایران 1404، خوش بینی صرف خواهد بود.
به عنوان مثال ، میدان پارس جنوبی که بین ایران و قطر مشترک است را در نظر بگیرید. قطری ها ، از رهگذر این میدان به ثروتی افسانه ای دست یافته اند به گونه ای که در سال های اخیر، بالاترین درآمد سرانه در جهان را به خود اختصاص داده اند ولی در این سوی خلیج فارس، بسیاری از پروژه ها متوقف اند یا به کندی پیش می روند، چرا که قطعات مربوط به آنها مشمول تحریم اند و در داخل هم امکان تولیدشان نیست.

بنابراین باید تحریم ها را دور زد. دور زدن تحریم ها هم از یک سو، ایجاد یک رانت گسترده در داخل می کند که تبعات آن، گسترش و نهادینه شدن فساد اقتصادی عمیق در کشور است و از سوی دیگر، هزینه تمام شده پروژه ها را 3 الی 4 برابر بیشتر از حالت متعارف می کند.

 این بدان معناست که اگر تحریم ها نبود، می شد به اندازه 3 الی 4 برابر همه فازهای پارس جنوبی، تأسیسات گازی و نفتی احداث کرد. این عدد را به کل پروژه های کشور که نیاز خارجی دارند تعمیم دهید تا ببینید که چه ضرر مالی نجومی و هنگفتی به کشور وارد می شود و چه سود عجیب و غریبی از کیسه ملت ایران، به جیب دلالان می رود!

افزایش قیمت تمام شده، تنها یکی از آسیب هاست. تحریم ها باعث می شوند پروژه ها به کندی پیش بروند و دیرتر به بهره برداری برسند. از این رو، میلیادرها دلار خسارت نیز ناشی از تأخیر بر اقتصاد کشور وارد می شود و فرصت های شغلی نیز دیر به دیر به وجود می آیند.

آسیب دیگر این تأخیرها نیز این است که پروژه های تکمیل شده با تکنولوژی چند سال پیش به بهره برداری می رسند. در واقع وقتی پروژه ای در 10 سال پیش طراحی می شود، بر اساس تکنولوژی های همان زمان شکل می گیرد و ادامه می یابد، ولی هنگامی که به جای 3 سال در 10 سال یا بیشتر به بهره برداری می رسد در مقایسه با پروژه های دیگر جهان که همزمان به بهره برداری رسیده اند، عقب مانده تر است. این فاجعه ای است که کمتر بدان توجه می شود زیرا بعد از اتمام پروژه های عقب افتاده، راندمان و بهره وری شان در قیاس با رقبا کمتر است و این، یعنی عقب ماندگی مخفی در طول دهها سالی که آن پروژه در حال بهره برداری است.

آنچه در سطور فوق گذشت، تنها شمه ای از اثرات تخریبی تحریم ها در بخش تولید بود که نظیر آن کمابیش در بخش های دیگر اقتصاد کشور از کشاورزی و سلامت گرفته تا و صادرات و واردات وجود دارد.

این ها ، مسائل کلان کشور هستند که جای دلواپسی واقعی دارند. بنابراین از همه کسانی که هنوز دل در گرو آینده کشورشان دارند و هنوز می خواهند ایران در سال 1404 قدرت اول اقتصادی منطقه باشد، انتظار می رود "خردمندانه و شرافتمندانه" تیم مذاکرات هسته ای را یاری کنند تا گام اول تنش زدایی از سیاست خارجی را در پرونده هسته ای با موفقیت بردارد و بعد از آن، قدم به قدم مسیر ارتقا جایگاه بین المللی ایران طی شود زیرا تبدیل ایران به قدرت اقتصادی برتر منطقه جز با اصلاح جایگاه جهانی آن میسر نیست.

هر ایرانی میهن دوستی، حتماً آرزو دارد که ایران در سال 1404 و حتی زودتر از آن، قدرت اول اقتصادی منطقه باشد ولی چه خوش گفته اند نیاکان ما که " با حلوا حلوا گفتن، دهان شیرین نمی شود"!
اینک نه وقت حلوا حلوا گفتن و نه فرصت دعواست؛ وقت به خود آمدن و جنبیدن است ، آن هم در منطقه ای که به جز چند کشور معدود، بقیه پای در مسیر توسعه گذاشته، رقابت بزرگی را آغاز کرده و بسیاری شان از ما پیشی هم گرفته اند.


بازدید از صفحه اول
sendارسال به دوستان
printنسخه چاپی
7
مطالب مرتبط :
 
نظرات بینندگان
غیر قابل انتشار: ۸
در انتظار بررسی: ۲
انتشار یافته: ۲۳
ناشناس
|
IRAN, ISLAMIC REPUBLIC OF
|
۱۰:۰۶ - ۱۳۹۳/۱۰/۰۳
1
39
سلام.
پس از مدتها یک مطلب به معنای واقعی کلمه به دل نشست.
عالی بود.
عالی
پاسخ ها
ناشناس
| IRAN, ISLAMIC REPUBLIC OF |
۱۰:۲۷ - ۱۳۹۳/۱۰/۰۳
نتیجه اینهمه اعتماد سازی که هیچ، تعطیل کردن صنایع هسته‌ای تا امروز چه بوده؟!

کی میخواهید دست از ساده لوحی بردارید و چشمتان را بر روی حقیقت باز کنید؟
سامان
|
IRAN, ISLAMIC REPUBLIC OF
|
۱۰:۱۳ - ۱۳۹۳/۱۰/۰۳
1
33
کو گوش شنوا!!
صادقانه می گم که من دوستی دارم که فقط و فقط از روی حس وطن پرستی و علاقه به کشورش بعد از اتمام تحصیلاتش در کشور آمریکا به اینجا برگشت تا شاید بتونه به نحوی مثبت و اثر بخش در توسعه کشورش ایران ظاهر بشه، ولی به قدری سنگ جلو پاش انداختن که با دلی رنجور ایران رو برای همیشه ترک کرد.
به خدا وقتی می رفت من افسوس می خوردم به اینکه چرا این سرمایه ها رو قدر نمی دونیم. چرا کاری می کنیم که نخبگان ما به راحتی می رن و دیگه کسی پشت سرش رو هم نگاه نمی کنه؟!
لطفا منتشر کنید!
افشین
|
IRAN, ISLAMIC REPUBLIC OF
|
۱۰:۱۴ - ۱۳۹۳/۱۰/۰۳
2
35
ای کاش و ای کاش و ای کاش مسیری که در زمان دولت خاتمی برای توسعه ترسیم شد ، پی گرفته می شد و با هنر مهرورزی و عدالت دکتر همه چیز دان این همه عقب نمی رفتیم که امروز آرزو کنیم آنچه را که راحت میتوانستیم به آن برسیم
پاسخ ها
ناشناس
| IRAN, ISLAMIC REPUBLIC OF |
۱۰:۲۹ - ۱۳۹۳/۱۰/۰۳
ای کاش
واعظی
|
IRAN, ISLAMIC REPUBLIC OF
|
۱۰:۱۷ - ۱۳۹۳/۱۰/۰۳
0
8
عوضش اون مثلث نورانی در جنوب تنگه هرمز خیلی خوشگله
پاسخ ها
ناشناس
| IRAN, ISLAMIC REPUBLIC OF |
۱۰:۳۱ - ۱۳۹۳/۱۰/۰۳
متاسفانه اینطوره
ناشناس
|
IRAN, ISLAMIC REPUBLIC OF
|
/ 0 نظر / 16 بازدید