رمزگشایی بمب رسانه‌ای وزیر سابق اقتصاد
بر اساس شنیده‌های متواتر دو سال اخیر از فضای داخل دولت، ظاهراً امکان اظهار نظر آزاد و مخالفت وزرای ذیربط با تصمیمات اعلامی، مهیا نیست و نظرات اعضای کابینه یا استماع نمی‏شود و یا آنان با برخورد و تحقیر مواجه می‌شوند. طبعاً وجود چنین فضایی در کابینه، وزرا را مجبور به انتخاب یکی از دو گزینه کلی می‌کند؛ یا اینکه شرایط موجود در مجموعه دولت را پذیرا شوند و یا اینکه از کابینه استعفا دهند.
کد خبر: ۹۵۵۰

تاریخ انتشار: ۰۴ اردیبهشت ۱۳۸۷

تعداد بازدید: ۹۹۰۷

ناصر ایمانی در یادداشتی نوشت:

سخنان تعجب‌برانگیز و افشاگرانه آقای دانش جعفری، وزیر سابق اقتصاد و دارایی در مراسم تودیع خود، حیرت تمامی محافل رسانه‏ای و سیاسی و اقتصادی را در بر داشت. سمت و سوی این سخنان، نه تنها مربوط به سیاست‌های کلان اقتصادی دولت از قبیل کنترل تورم و بودجه عمرانی کشور و رشد نقدینگی بود، بلکه ایشان در موارد متعددی به مواضع و اقدامات شخص رئیس‌جمهور از جمله ارایه گزارشهای غلط و غیر کارشناسی ایشان در موارد متعدد از جمله در سخنرانی معروف قم نیز خرده گرفتند.


تعجب محافل مختلف از این سخنان آقای دانش‏جعفری در مراسم تودیع خود، از دو جنبه بود؛ جنبه اول اینکه همگان شخصیت آقای دانش جعفری را به عنوان فردی آرام و صبور و غیر جنجالی می‌پنداشتند و جنبه دوم اینکه چرا این سخنان مهم ولی کم اثر باید در مراسم تودیع ابراز شود و اصولاً چگونه است که فردی علیرغم انتقادات و اعتراضات بسیار کلان و اصولی با دولت محترم، در مسئولیت خود باقی می‏ماند تا به نحو تاسفبار و خفیفی او را کنار بگذارند، ولی حاضر به استعفا نمی‌شود و حتی پس از آن، مسئولیت مشاور عالی اقتصادی رئیس‌جمهور را نیز قبول می‌نماید!

راز گشایی از این سؤالات مهم، میزان حیرت ما از سخنان مراسم تودیع را خواهد کاست.

اینکه چرا یکی از وزرای کلیدی و وزین کابینه، پس از خروج از دولت، فضا را برای بازگویی انتقادات و اعتراضات مهیا می‌بیند، حتماً به دلیل ناراحتی از کنار گذاشتن او از دولت نیست، اگر چه نوع برخورد با او برای حذف از کابینه و انداختن بسیاری از مسئولیت کاستی‌ها از سوی رئیس‌جمهور به گردن وزارت اقتصاد و بانک مرکزی در سخنرانی قم، می‌تواند هر انسانی را برای پاسخگویی تحریک نماید، اما علت اصلی سکوت این وزیر و شاید وزرای دیگر، به فضای عمومی درون دولت بازگشت می‏کند. بر اساس شنیده‌های متواتر دو سال اخیر از فضای داخل دولت، ظاهراً امکان اظهار نظر آزاد و مخالفت وزرای ذیربط با تصمیمات اعلامی، مهیا نیست و نظرات اعضای کابینه یا استماع نمی‏شود و یا آنان با برخورد و تحقیر مواجه می‌شوند. طبعاً وجود چنین فضایی در کابینه، وزرا را مجبور به انتخاب یکی از دو گزینه کلی می‌کند؛ یا اینکه شرایط موجود در مجموعه دولت را پذیرا شوند و یا اینکه از کابینه استعفا دهند. انتخاب گزینه اول، به همان سرانجامی ختم می‏شود که آقای دانش جعفری آن را انتخاب کرد و یا بعد از برکناری دکتر رهبر و وزیری‌هامانه و طهماسبی از آنان شنیده شد؛ یعنی اعتراض به سیاست‌های دولت پس از برکناری و خروج از کابینه.

اما در خصوص گزینه دوم چه می‌توان گفت؟ چرا وزرایی که از سیاست‌های کلی دولت راضی نیستند و یا با دخالت‌های دولت در حوزه کاری آنان مخالف هستند، راه حل استعفای خود خواسته را پیشه نمی‌کنند؟ چرا به عنوان مثال آقای دانش جعفری علی رغم مخالفت با انحلال سازمان مدیریت و افزایش بودجه عمرانی دولت و کاهش اجباری نرخ بهر بانکی و دخالت‌های بی‏مورد در سیستم مدیریتی ایشان و وجود دیدگاههای سیاسی مخرب در کابینه (که در سخنان دیروز ایشان به تفصیل بیان شد)، باز هم آنقدر در کابینه باقی ماند تا او را به شکل ناهنجاری برکنار کردند؟ آیا تاثیر سخنان آقای دانش جعفری پس از استعفا بیشتر بود یا در مراسم تودیع و برکناری ایشان؟

به نظر می‌رسد که نوع انتخاب و چینش وزرا برای کابینه به گونه‌ای بوده است که نوعاً افرادی انتخاب نشوند که مسیر استعفا را انتخاب کنند. صد البته موضوع خدمت کردن به مردم و تحمیل شرایط موجود و قدرتمندتر کردن کابینه در شرایط حساس کنونی نیز می‌تواند به عنوان یک فاکتور مهم برای عدم استعفا توسط وزیران محترم دولت باشد. امید است دیگر شاهد چنین صحنه‌هایی در آینده نباشیم.

منبع: تابناک (+)