اصولاْ رک بودن در زندگی خیلی خوبه. وقتی مطلبی رو باید گفت نباید اونقدر در لفافه و بسته بندی های مختلف پیچیده بشه که معلوم نشه بالاخره قرار بوده چی گفته بشه.  به خصوص اگه این صراحت موقعی باشه که مخاطبتون یکی از مدیران یا تصمیم گیران هستند یا وقتی باید حقی گرفته بشه یا حقیقتی بازگو بشه خیلی خوبه.

اما اینکه چی رو کجا بگیم و چه جوری بگیم هم مهمه. در واقع یک هنره که بدونیم حرفی رو که باید بزنیم چه جوری بزنیم که بیشترین اثر مطلوب و کمترین اثرات جانبی نامطلوب رو داشته باشه.

اینکه فقط ببالیم به رک بودنمون و صریح باشیم بدون سیاست و درایت و هنرمندی جالب نیست.

حداقلش اینه که در مراحل تکاملی انسان یک قدم عقب تر از رک گوی هنرمنده!!