به طور کلی سیاستگذاری و همچنین پياده­سازي برنامه­هاي اجرايي در حيطه ايمني مواد غذايي به دليل فرابخشي بودن آن نيازمند ارتباط، تعامل و همكاري مشترك بخش­ها و زير بخش­هاي مختلف در تمامي مراحل توليد و عرضه، نگهداري، فرآوری و توزيع و مصرف است.  در گذشته تمامی تلاش­ها بر تأمین ایمنی در مراحل مياني زنجيره غذايي (فرآوري) متمرکز شده و به مراحل ابتدایی و انتهایی زنجیره غذا یعنی مراحل تولید و مصرف توجهی نمی­شد.  اما وقوع چندین مورد شیوع بیماری­های ناشی از غذا نشان داد که بسیاری از مشکلات ایمنی مواد غذایی از مراحل ابتدایی زنجیره غذایی نشأت گرفته­اند.  بنابراین براي اطمینان از سلامت و ایمنی مواد غذایی توجه به تمامی قسمت­های زنجیرة غذایی ضروري است و یک حلقة ضعیف به­ویژه در نزدیکی شروع زنجیره غذایی می­تواند تمام زنجیره را با مشکل مواجه کند.  با ارائه آموزش­های لازم در خصوص روش­های ایمن نگهداری، آماده­سازی و مصرف مواد غذایی مختلف، دامنه فعاليت­هاي تأمين ايمني به حلقه­هاي انتهایی زنجیره غذا(مصرف­كنندگان) نیز گسترده شده است. 

گسترش روزافزون تجارت جهانی مواد غذايي و احتمال انتقال سريعتر آلودگي­ها در سطوح بين المللي، وضع معیارهای جهانی و نگرش بين­المللي به زنجیره غذا را ايجاب نموده است.  رویکرد سازمان­هاي بين­المللي نظير WHO و FAO در خصوص تأمين ايمني محصولات كشاورزي، سازگار و بومی كردن عملیات خوب کشاورزی (GAP) در هر منطقه است.  در برنامه اجرایی GAP مبانی اصولی کشاورزی شامل مدیریت خاک و آب، تولید محصولات کشاورزی و حیوانات، نگهداری و فرآوری، و حذف یا بازیافت ضایعات ارائه می­شود.  هدف از رویکرد تأمين ايمني در زنجيرة غذایی، که شامل این عملیات کشاورزی توسعه یافته است، حصول اطمینان از رعايت اصول و مبانی لازم در تمامی زنجیره در سطوح ملی و جهانی و تلاش در جهت پيشگيري از وقوع و انتشار آلودگي­ها و مخاطرات مختلف فيزيكي، شيميايي و ميكروبي است.