یادش بخیر اتوبوس‌های تعاونی قرمز رنگ.  با صندلی‌های کثیف و پرده‌های چرک مردشون! که مسیر مبدا تا مقصد رو یک سره میرفتند تا جایی که مردم داد بزنند آقا بچه کار داره!! اونهم وسط بیابون.  تو هر قهوه‌خونه و رستوران بین راهی که سبیل آقای راننده رو بیشتر چرب می‌کرد، ایستگاه می‌شد. یادش بخیر مسافرت با اتوبوس‌هایی که فیلم و ویدئو و پذیرایی و از این جور ژیگول بازی‌ها نداشتند. پذیرایی‌شون با یک پارچ آب پلاستیکی قرمز رنگ کبره بسته بود و یک لیوان پلاستیکی که باهاش اول تا آخر اتوبوس رو آب می‌دادند!