هر انسانی در هر جای اين کره خاکی که زندگی می کند حق دارد ازنعمت غذا برخوردار باشد.  انتخاب "حق برخورداری از غذا " به عنوان شعار روز جهانی غذا در  سال ٢٠٠٧ نشان می دهد که جامعه جهانی بيش از پيش با حق بشر در حذف گرسنگی و فقر و تسريع و تعميق فرايند توسعه پايدار آشنا شده است.

پيشينه

بيانيه جهانی حقوق بشر سال ١٩٤٨ اولين بار حق برخورداری از غذا  را به عنوان يکی از حقوق بشر به رسميت شناخت . اين حق بعدا در کنوانسيون بين المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی (ماده ١١) لحاظ شده و درسال ١٩٦٦ تصويب شده و به تاييد ١٥٦ کشور رسيد . امروزه اين کشورها به لحاظ حقوقی ملزم به رعايت مفاد اين کنوانسيون هستند  .توضيحات کارشناسی و تفسيرهای مفصل تردرباره اين  حق در "تفسير کلی شماره ١٢ " کميته حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی ١٩٩٩ آمده است. شورای فائو در سال ٢٠٠٤ "چارچوب های حق "برخورداری از غذا " را تصويب کرد و توصيه های عملی در خصوص اقدامات ملموس در زمينه اجرايی کردن حق برخوردای از غذا ارائه داد.  حق برخورداری از غذا يک حق جهانی است و به معنای آن است که هر انسانی بايد در هر زمانی به لحاظ کيفی و کمی به غ ذا و ابزار های  دستيابی به منابع غذايی سالم و قابل قبول در فرهنگ خود دسترسی  داشته باشد . بر اساس "تفسير کلی شماره ١٢ " تنها در صورتی که انسان  بنا به دلايل خارج از کنترل وی، مانند کهولت سن، معلوليت، وضع بد  اقتصادی، قحطی، بلايای طبيعی يا تبعيض نتواند نيازهای غذايی خود  را تامين ک ند حق برخورداری از کمک غذايی مستقيم دولت را پيدا می  کند.  اين تعريف مبتنی بر اين فرض است که گرسنگی و سو تغذيه تنها از نبود غذا ناشی نمی شود بلکه می تواند از فقر، نابرابری درآمدها،  نبود مراقبت های بهداشتی، آموزش، آب شرب سالم و شرايط نامناسب  زندگی ناشی شود . همچنين اين اصل که تمام حقوق بشر با يکديگر ارتباط  داشته و به يکديگر وابسته هستند مورد تاکيد قرار گرفته است . اين  به معنای آن است که حق برخورداری ازغذا را نمی توان به صور ت مستقل  ازساير حقوق بشر مانند حق برخورداری از آموزش، حق برخورداری از شغل، حق برخورداری از بهداشت، حق برخورداری از آزادی اجتماعات، مورد توجه قرارد داد.  حق برخورداری از غذا به طور روز افزون در قوانين و مقررات ملی کشورهای مختلف لحاظ می شود . با اين حال، به رغم پيشرفت هايی که در  فاصله ٥٩ سال بعد از تصويب بيانيه جهانی حقوق بشر به دست آمده است هنوز ٨٤٥ ميليون نفر از مردم جهان از حق برخورداری از غذا  محروم هستند. 

حقوق بشر و توسعه

هر روز اين حقيقت روشن تر می شود که حقوق بشر و توسعه پايدار به  طور متقابل سبب تقويت يکديگر می شوند . حقوق بشر بر ارزش ذاتی افراد بشر مبتنی است . دستيابی تمام افراد به حقوق خود هدف اصلی و  مهمی است که بايد دنبال شود . توسعه نيز به خودی خود يک هدف محسوب  نمی شود و بايد در خدمت حقوق بشر و آزادی های بشری باشد . توجه به  حقوق بشر می تواند به افزايش رشد اقتصادی و توسعه پايدار و طولانی  مدت کمک کند . افرادی که حقوق انها دربرخورداری از غ ذا شناخته شده  است بهره وری بيشتری داشته و در راهبردهای طولانی مدت زندگی خود  سرمايه گذاری بيشتری انجام می دهند . رعايت حقوق بشر بر بعد کيفی  راهبردهای توسعه ای افزوده و اقشار فقير را به مشارکت فعال در  جامعه تشويق می کند و در عين حال از نقض حقوق اين افراد جلوگيری  کرده و دولت ها را در قبال فراهم آوردن منابع لازم جهت تامين غذای آنها مسئول می سازد.