چند سالیه که چراغ­های راهنمایی سر چهار راه­ها مجهز به ثانیه­شمار شده.  خیلی خوب شده. دیگه لازم نیست آدم پشت چراغ قرمز، همش حواسش به چراغ اونطرفی­ها باشه که کی زرد میشه!!!  ظاهراً جاهایی که کنترل هوشمند کارآیی نداشته باشه و نیاز به مداخله پلیس باشه، میشه سیستم رو متوقف کرد و به جای ثانیه­شمار، درج میشه PO.  وقتی از دور می­بینین نوشته PO، یعنی اوضاع شیر تو شیره و حضرات پلیس­ها ترافیک رو گره زدند! تازگی یک مدل دیگه کنترل هوشمند هم رایج شده.  من مسیر هر روزم از خیابون اسفندیاره. همون خیابونه که یک سرش نوشته:"خیابان اسفندیار" سر دیگه­اش نوشته "خیابان شهید اسفندیاری".  تقاطع اسفندیار با جردن یک چراغ قرمز اساسی هست که وقتی به مدل PO مدیریت میشه، یعنی هیچ چی دیگه!  همیشه حق تقدم با جردنی­ها است!  و این آنقدر ادامه پیدا می­کنه تا راننده­های این یکی خیابون ارکستر سمفونی وحشتناکی رو با بوق­های دلخراششون اجرا کنند.  خواننده­اش هم راننده­هایی هستند که سرشون رو می­آرند بیرون یا پیاده می­شوند و داد می­زنند: هوی! جناب سروان ما رو هم دریاب.  پس کی نوبت ما میشه و از این قبیل اشعار دل­انگیز.  و جالبه که سبز و قرمز شدن چراغ خیابون اسفندیار بستگی مستقیم با صبر و تحمل راننده­ها داره! نه شلوغی و خلوتی ترافیک.  این هم یک جور کنترل هوشمنده دیگه!