اون پست بروکراسی رو یادتون هست.  خوشبختانه غر زدن­ها و آه و ناله کردن­ها جواب داد و اون فرم وحشتناک به طور منطقی­ای تصحیح شد.  یاد جملات زیبایی از دکتر شریعتی افتادم : "وقتی نمی­توانی فریاد بزنی … ناله نکن! و خاموش باش. قرن­ها نالیدن به کجا انجامید؟!  تو محکومی به زندگی کردن تا شاهد مرگ آرزوهای خودت باشی."

نمی­دونم! ولی فکر می­کنم گاهی وقت­ها نالیدن بهتر از خاموش بودنه…