برای تو نامه ای خواهم نوشت که چه سان اشک یتیمان بر ساحل درد مواج است و گل های سرخ چه سان از گونه ها پر می کشند و شمع ها برای آوردن حاجات چه سان پرفروز است.

برای تو نامه ای خواهم نوشت که اینجا که من هستم در فراق تو در ظلمت و تاریکی به خواب است و من چگونه بی تاب دیدار تو.

تو که بیایی مواج آرام می گیرند، گلها شکوفا می شوند و شمع­ها حاجت می یابند. تو که بیایی اینجا پر از ستاره خواهد شد و من سبد سبد ستاره ها را تقدیم تو خواهم نمود.

(فاطمه ولی پور)