بر سینه سترگ کهکشان، خورشید چونان مشعلی پرفروز، محکم و استوار ایستاده و زمین این کره خاکی همچون گردونه ای می گردد و می گردد و می گردد؛ و روزان و شبان در پس هم در گذرند تا اقبال من و تو بر کدامین گوی حک شده باشد و در کدامین زمان از گردونه خارج شود، خدا می داند.

(فاطمه ولی پور)