وقتی کشوری درگیر جنگ ناخواسته میشه و مجبور میشه سال­ها جنگ خانمانسوز را تحمل کنه، سرنوشتش بستگی زیادی به حضور و رشادت­های فرزندان غیور اون کشور داره.  ما که دوران جنگ رو لمس کردیم، احترام زیادی برای رزمنده­ها، جانبازها و شهدای جنگ قائلیم.  برای خودشون و برای خانواده­هاشون.  و می­دونیم اگه نبود فداکاری­های آنها، امروز ما اینجا نبودیم.  هزار برابر بدتر از آنچه را که الان اشغالگران بر سر مردم عراق می­آورند، آنها بر سر مردم ایران می­آوردند.

متأسفانه کار خیلی بدی که در یک دهه اخیر رایج شده اینه که پیکر یا بهتره بگیم بقایای پیکر شهدای گمنام رو در اماکن عمومی شهر، دانشگاه­ها، جلوی صدا سیما ، پارک­ها و در ­کوهها به خاک می­سپارند.  به نظرم واقعاً کار بدیه!  جنازه یک مسلمان حرمت داره و اگه متعلق به شهیدی گمنام از این کشور باشه، صدها بار بیشتر حرمت داره.  نمی­دونم اگه آقایونی که این تصمیم رو گرفتند، می­خواستند درباره محل خاکسپاری پیکر بچه خودشون نظر بدهند، باز همین تصمیم رو می­گرفتند؟  فکر نمی­کنند که بنای یک خیابان یا یک دانشگاه همیشه به شکل امروزیش نمی­مونه.  اگه بخوان خیابونی رو تعریض کنند یا تغییری در ساختمان­های اون اطراف بدهند، چی میشه؟!  می­خوان یک بار دیگه نبش قبر کنند؟!  ماجراهای دانشگاه صنعتی شریف رو یادتون می­آد؟ خوب بود اگه موقع خاکسپاری پیکر فرزندان خود این آقایون، این اتفاق می­افتاد؟   نمی­دونم نظرخواهی از مردم کردند؟ یا اصلاً نظر مردم براشون مهم بوده یا نه؟ یکی نیست بگه: حضرات، مجبورید پیکر عزیزان این کشور را در جایی دفن کنید که برای رسیدن بهش باید اینجوری (+) رفت!!

خیلی خوبه که یاد و خاطره شهدا رو حفظ کنیم.  کاش به خاطر حرمت جنازه یک مسلمان هم که شده، به جای دفن اونها در اماکن عمومی، از نمادهای زیبا، تابلوها، مجسمه­ها و نظایر این استفاده کنند.