بار دیگر پنجره چشمانم در چهاردیواری انتظار قاب شد و پروانه دل کوچکم در آتش بی تابی و بی قراری سوخت.

نمی دانم باید بر لحظه های هجر نفرین فرستاد یا اینکه دندان صبر بر جگر فشرد.

ای کاش می شد فاصله بین دو دیدار را به هم دوخت و عشق را میان آن تقسیم کرد.

                                                                                                            (فاطمه ولی پور)