الهی - باز بارگاه امن تو و دستان پر نیاز من که بر ضریح رحمتت گره می­خورد. باز لطف و کرم تو و نوای پرسوز من که بر افلاک اوج می‌گیرد.

به کجا پناه برم جز در خانه تو و به که گویم جز بر آستان تو؛ کدامین دامن را بگیرم جز دامان پاک تو که حتی سیاهی دستانی چو من آلوده­اش نمی­کند.

کاسه گدایی خویش برِ کدامین خانه برم که مایوس از آن خانه برون نشوم، جز خانة تو.

الهی – تـو کیستی که زبان من در ثنـای تو در هیچ از هر قاصـر ا­ست و قلمم در هیچ از هـر می­ماند.

تو آن بزرگوار کریمی، رهنمای بی­همتا؛ تو در آنی که در آنچه گویمت و ستایمت نمی گنجی و من در اینم؛ در این مانده به گِل.

الهی - مرا از هر چه رنگست تهی فرما و از هر چه صداست بی صدا. مرا بی رنگ و در سکوت قرار ده تا در عین خضوع، فنای عشق تو باشم. اگر دیده ببارم به یاد تو، اگر وردی بر زبان رانم، نام تو و اگر دل مشغولی باشد، عشق تو باشد و بس.

                                                                                                                (فاطمه ولی پور)