کنار ساحل ایستاده و افق را نظاره گری

آنجا که آسمان و دریا بهم می پیوندند

و سرخی غروب با آبی آسمان و دریا ممزوج می شود

انگار یکی از نگهبانان دروازه عشق را قربانی کرده اند

موج پشت موج بر چهرة ساحل شکسته سیلی می زند

خوب که گوش دهی فریادش را می شنوی

گاهی دستان امواج دور پاهای تو نیز حلقه می زند

و تو این را زیر پوستت احساس می کنی

رژة افکار گوناگونی تو را وادار می کند که مدتها همانجا بمانی

بی آنکه گذشت زمان را حس کنی

و زمانی عزم برگشتن داری که سیاهی مطلق بر پهنة آسمان شهر مستولی گشته

و تو مانده ای با چشمانی خیس و کفشهایی پر از شن

                                                                                                            (فاطمه ولی پور)