برای فردا

وبلاگ برای فردا گزارشی است به نسل آینده ایران زمین. سندی است از تلاشهای نسل امروز برای ساختن فردایی بهتر

پشت قاب پنجره چشمانم

بغض چونان دخترکان یتیم گیسو پریشان، سر بر شانة بی کسی نهاده و پشت قاب پنجرة چشمانم، معصومانه نگاهم می­کنند و آنقدر منتظر می­مانند تا این دریچه را بگشایم. اما نه شانه­هایم تاب لرزیدن دارند و نه چشمانم اشکی برای غلطیدن.

کبوتر کوچک دل، هوای پریدن و اوج گرفتن در کرانه­های آبی خاطرت را در سر می­پروراند؛  اما مرا پر پروازی نمانده است.

و این نای سوخته به وسعت تنهایی تمامی تنهائیان، در وسوسة دلتنگی­ها می­سوزد تا ناله سر دهد؛ اما کو نوای نالیدن.

پاهایم مرا به سوی تو می­کشانند و دستانم ...

و دستانم که مجبورم می­کنند بر جای بمانم و برای تو بنگارم؛ برای تو که شاید هیچ گاه دیدگان آسمانیت در میان کوچه­ پس کوچه­های تنگ و کاهگلی نوشته­هایم نه شوق و نه حتی مجال دویدن پیدا کنند. برای تو که شاید هیچ گاه مرا در این نزدیکی نبینی.

و من مدتهاست در حصار سرزمین بی اصوات خویش تو را چونان صنمی به تماشا ایستاده­ و عاشقانه می­ستایم و هر بار که ریسمان سخت دلتنگی با حلقه­های گرم سرشکی گره می­خورد؛ برای تو می­نگارم برای تو که آنی از من دور نیستی. برای تو که آنی از من جدا نیستی. با منی. به هر جا که باشم و به هر حال که باشم. حتی در سرگشتگی کلمات مرا بهانه تویی.

                                                                                                            (فاطمه ولی پور)

 

نویسنده : برای فردا : ۱۱:۳٢ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٦/۳/٢٠
Comments نظرات () لینک دائم