بغض چونان دخترکان یتیم گیسو پریشان، سر بر شانة بی کسی نهاده و پشت قاب پنجرة چشمانم، معصومانه نگاهم می­کنند و آنقدر منتظر می­مانند تا این دریچه را بگشایم. اما نه شانه­هایم تاب لرزیدن دارند و نه چشمانم اشکی برای غلطیدن.

کبوتر کوچک دل، هوای پریدن و اوج گرفتن در کرانه­های آبی خاطرت را در سر می­پروراند؛  اما مرا پر پروازی نمانده است.

و این نای سوخته به وسعت تنهایی تمامی تنهائیان، در وسوسة دلتنگی­ها می­سوزد تا ناله سر دهد؛ اما کو نوای نالیدن.

پاهایم مرا به سوی تو می­کشانند و دستانم ...

و دستانم که مجبورم می­کنند بر جای بمانم و برای تو بنگارم؛ برای تو که شاید هیچ گاه دیدگان آسمانیت در میان کوچه­ پس کوچه­های تنگ و کاهگلی نوشته­هایم نه شوق و نه حتی مجال دویدن پیدا کنند. برای تو که شاید هیچ گاه مرا در این نزدیکی نبینی.

و من مدتهاست در حصار سرزمین بی اصوات خویش تو را چونان صنمی به تماشا ایستاده­ و عاشقانه می­ستایم و هر بار که ریسمان سخت دلتنگی با حلقه­های گرم سرشکی گره می­خورد؛ برای تو می­نگارم برای تو که آنی از من دور نیستی. برای تو که آنی از من جدا نیستی. با منی. به هر جا که باشم و به هر حال که باشم. حتی در سرگشتگی کلمات مرا بهانه تویی.

                                                                                                            (فاطمه ولی پور)