" دکتر حبیب فیروزآبادی رئیس انجمن شیمی ایران در پی لغو عضویت 36 دانشمند ایرانی از انجمن شیمی آمریکا گفت: وقتی علم را با سیاست قاطی کنیم، جایی که رنگ می­بازد علم است."

درباره روابط ایران و آمریکا به خصوص از دید سیاسی، مقالات بسیاری نوشته شده و جنبه­های مختلف تأثیر تحریم­ها بررسی شده، اما مقوله­ای که به نظر من جای کار بیشتری داره، تأثیر کوتاه مدت و بلند مدت تحریم­های جهانی و به طور شاخص آمریکا در عرصه علم و فن­آوری است.  هم از نظر توان بالقوه­ای که بالفعل نشد و هم از نظر توان­های بالفعلی که اگر نگوییم از بین رفتند حداقل بالقوه شدند.  مثلاً؛  لغو عضویت دانشمندان ایرانی از انجمن­های علمی، نفرستادن مجلات علمی برای مشترکین آنها، محدود کردن مراودات علمی متخصصان ایرانی با همتایان و پیشگامان خارجی در رشته تخصصی­شان، نپذیرفتن مقالات علمی ارسالی ایرانیان برای بررسی و چاپ در مجلات علمی پژوهشی بین­المللی (این مورد به خصوص در یکی دو سال اخیر بسیار دیده می­شود و من شاهد موارد متعددی بوده­ام که مقاله­های فرستاده شده را فقط به خاطر اینکه از ایران بوده بدون داوری برگردانده­اند و نوشته­اند از پذیرفتن یا بررسی مقاله شما معذوریم!)، تحریم مواد شیمیایی (باورتون میشه نمی­تونین هگزان !! رو مستقیم از کارخونه­اش بخرید! و باید دلیل موجهی بیارین که نمی­خواین برای استفاده­های غیر صلح آمیز ازش استفاده کنین!) و تحریم تجهیزات آزمایشگاهی (مثلاً ما الان یک تنفس سنج گران قیمت در بخشمون داریم که یک قطعه­اش خرابه، شرکتش هم آمریکایی است و چون تحریم هستیم به ما این قطعه را نمی­دهد، باید با واسطه بخریم که آن قدر گرون میشه که از عهده اداره دولتی کوچکی مثل ما برنمی­آد، این دستگاه مدت­ها است بی­استفاده مونده و بدون این که بتونیم استفاده­ای ازش بکنیم داره از رده خارج می­شه، به هر کی که فکرشو بکنین گفتیم اما هیچکی نتونسته کاری بکنه) و ...

(ببخشید.  شروع کردم به نوشتن مثال­های مختلف مثل تحریم قطعات هواپیما و...، دیدم تمومی نداره تازه اینها مثال­های خیلی جزئی و ریز هستند، بحث کلان ماجرا رو که نگاه کنین هم از جنبه­های مثبت مثل مجبور شدن ایرانی­ها به خوداتکایی و هم از جنبه­های منفی جای تفکر و بررسی داره.