در ولایت ما روزی هست به نام روی "علفه".  در زیر می­تونین مقاله­ای در این مورد به نقل از سایت ایرنا بخونین.  البته من یک مقدار خلاصه­اش کردم.

"علفه" نام سنتي كهن در فرهنگ خراساني­ها است كه در آستانه نوروز براي به ياد آوردن رفتگان از دنياي فاني برگزار مي‌شود. 

مردم اين خطه همچون بسياري از نقاط ايران به پيشواز نوروز رفته و جامه و خانه خود را نو مي‌كنند و سبزه مي‌رويانند اما در كنار همه اينها در بسياري از شهرها و روستاها هنوز معتقدند كه بايد ارواح مردگان را هم در اين شادي سهيم كرد و با ياد آنان دعاي خير براي خود و خانواده طلب نمود.

علفه يا به قولي "بي‌بي‌حور" آييني از زيباترين مظهر فرهنگ ايران باستان و نوروز است.

نام علفه به واسطه وجود علف و سبزي كه يك پاي سفره هفت سين و روز علفه است بر آن گذاشته شده است.

درون مايه علفه تهيه مقدمات و به پيشواز نوروز رفتن و ياد كردن از درگذشتگان هر خانواده در سالي كه گذشت مي‌باشد.

پژوهشهاي مردمشناسي بيانگر آن است كه اين مراسم شاخصه برجسته مردم خراسان مي‌باشد.

در مناطق روستايي اين مراسم در قالبهايي جذابتر و سنتي‌تر اجرا مي‌شود.

اهالي اين منطقه بر اساس همان اعتقادي كه از ايرانيان باستان برجاي مانده از چند روز به نوروز مانده در خانه مشك و عنبر مي‌سوزانند و شمع و چراغ مي‌افروزند تا زمينه خوشحالي ارواح مردگانشان را فراهم كنند.

حتي زنان در شب آخرين جمعه سال بهترين غذا را مي‌پزنند تا بوي آن خشنودي مردگان را موجب شود و كاه بر گور مردگان مي‌پاشند.

در ميان آنان كه درگذشته‌اي در آن سال داشته‌اند عيد مي‌گيرند و پرسه‌اي برگزار كرده و دعا مي‌خوانند.

مراسم "علفه" در روستاهاي گناباد، بيرجند، قاين، سرخس، بجنورد، فردوس و تربت حيدريه در آخرين روز سال يعني روز قبل از نوروز انجام مي‌شود.

در نيشابور علفه دو روز است.، يك روز پيش از نوروز و ديگري روز اول سال است.

در سبزوار و قوچان سه روز مانده به نوروز علفه است و درگز و اطراف آن دو روز قبل از نوروز علفه ناميده مي‌شود.

در اغلب اين مناطق در اين روز مردم ضمن پخت شيرينهاي محلي سنتي و غذاهاي خاص، آنانكه در طول سال مرده‌اي داشته و صاحب عزا هستند به صورت گروهي در مساجد مراسم ختم و يادبود و فاتحه‌خواني برگزار مي‌كنند.

در روستاهاي شهرستان گناباد علاوه بر اجراي اين مراسم اهالي به صحرا رفته و مقداري علف سبز آورده و آن را در سردر و آستانه خانه و كليددان و بر سر قبر تازه درگذشتگان خود مي‌گذارند.

در اين ميان دامادها هم براي تازه‌عروس خود در اين روز، نوروزي شامل برنج، گوشت، روغن و شيريني مي‌برند. روز "علفه" در مناطق جنوبي خراسان هم مشابه گناباد برگزار مي‌شود با اين تفاوت كه در آنجا مراسمي كه براي درگذشتگان خانواده برگزار مي‌شود به منزله پايان سوگواري و اجازه دادن به آشنايان براي برگزاري عيد است.

غذاي اصلي در اين مناطق عموما "آش" مي‌باشد كه اهالي معتقدند با پخت آن و بلند شدن بويش اموات خشنود مي‌شوند.

در شهرستان نيشابور و روستاهاي آن چون كليدر، ماروسو و اسحاق‌آباد نيز مراسم "علفه" طي دو روز برگزار مي‌شود و در علفه كهن كه در آخرين روز سال است مردم با حضور در قبرستانها براي شادي روح اموات خود قرآن و فاتحه خوانده و خيرات مي‌كنند.

اما در روز علفه دوم كه در آغاز سال نو برگزار مي‌شود پس از تلاوت قرآن در مساجد و آغاز سال جديد در اين مركز عبادي، به خانه برگشته و به ديدن بزرگترها مي‌روند.

از جمله خوراكيها و شيرينيهاي سنتي ويژه اين شب آش مخصوص و شيرينيهايي به نام "كلمبه و سني" است.

در روستاي "قوژد" از توابع گناباد در شب علفه خوراكي به نام "جوش پره" تهيه مي‌كنند كه سنت اين روستا است و در تهيه آن خمير را به قطعات پهن در آورده و ميان آن نخود و پياز پخته و گوشت گذاشته و مي‌پيچند و در آب جوش مي‌پزند. بعد از پخته شدن با ريختن كشك ساييده بر روي آن صرف مي‌كنند. در روستاي روشناوند نيز اهالي دو نوع شيريني به نام سني و كلمبه" تهيه مي‌كنند.

در تهيه شيريني سنتي گندم را در زير پارچه نمناكي خيس كرده تا جوانه بزند بعد گندم را به آرد تبديل كرده و با مقداري شيره توت و روغن مي‌پزند.

كلمبه نيز از مخلوط كردن آرد، روغن، شكر و زنجبيل به دست آمده و در قسمتهاي كوچك در روغن سرخ مي‌شود.

در روستاهاي سبزوار نيز غذاي جوش پره با نام آش جوش پره تهيه شده و معتقدند اموات از بوي آن استفاده مي‌كنند.

در روز "علفه زنده‌ها" نيز آشي از گياهي سنتي به نام بلقيس و حبوبات و رشته سنتي تهيه مي‌كنند.

علفه در اكثر شهرستانهاي خراسان با اندك تفاوتي در نوع و كيفيت اجراي آن برگزار مي‌شود.

اين تفاوتها و شباهتها كه عناصر اصلي علفه هستند حايز اهميت است زيرا مي‌توان با اصل همگرايي فرهنگي آن را توجيه كرد.

سه عنصر همسان و همگرا در مراسم علفه تمامي مناطق خراسان با وجود پراكندگي زياد به چشم مي‌خورد و آن تهيه مقدمات نوروز، آوردن سبزه به خانه و بزرگداشت ياد درگذشتگان است.

پژوهشگر اداره‌كل ميراث فرهنگي خراسان در تحليل اين مراسم با بيان اينكه عناصري از فرهنگ غني و اساطيري ايران باستان در فرهنگ امروز هنوز جاي خود را حفظ كرده گفت: جشن علفه در نقطه‌اي با جشن فرودگان يا فروردگان تلاقي مي‌كند و به نظر مي‌رسد برگرفته از اين آيين دين زرتشت باشد.

وي گفت: در "علفه" نيز عنصر بزرگداشت درگذشتگان، آراستن خانه با سبزه و تهيه مقدمات نوروز در قالب پاكيزگي خانه، جامه و طبخ غذاهاي خاص و معطر به وضوح ديده مي‌شود.

او افزود: اعتقاد به بازگشت فروهران در ايران باستان تا بدانجا پيش مي‌رود كه در برخي نقاط اين خطه روز "علفه" به دو علفه مرده‌ها و زنده‌ها تقسيم مي‌شود.

وي گفت: علفه مرده‌ها خاص ياد اموات است و حتي نام آن را روز "عرفه" نيز گفته‌اند كه دليل ديگري در تصديق اين ريشه اعتقادي و روزي است كه در آن همه مردگان در صحراي عرفات آزادند.

او افزود: علاوه بر ريشه اعتقادي مشترك اين سنت ميان زرتشتيان و مسلمانان، اين اشتراك در غذاها و شرينيهاي علفه و جشن فرودگان نيز ديده مي‌شود كه از جمله آنها شباهت و انطباق شيريني "سني" كه مانند سمنو پخت شده و با حلواي موسوم به "سن" از پختنيهاي خاص آيين زرتشتيان كه به مراسم اموات اختصاص دارد مي‌باشد.

اين جامعه‌شناس گفت: ماده اصلي سن نيز چون "سني و سمنو" آرد گندم جوانه زده و خشكانده است كه شباهت نامها گواه ديگري بر ريشه مشترك آنها مي‌باشد.

محمديان افزود: اين اصل از سنتهايي است كه به دوران ايران باستان و اعتقادات خاص زرتشتيان برمي‌گردد و جلوه‌اي ويژه به نوروز باستاني كه آن نيز ريشه كهني در فرهنگ باستان و اصالت ايرانيان دارد، مي‌دهد.