گفــت یــوســـف را چـــو می بـفـــروختند       مـصـریان از شـوق او می­سـوختنـد
چــــــون خریـــداران بســـــی بر خاستند       
ده رهش همسنگ زر می­خواستند
زان میــــان زالـی به خــون آغشته بـــود        ریـسمانی چند بـــر هم رشتــه بـود
در میــان جمـــع آمــــد با خــــــــــــروش         گـفـــت ای دلال کنــعــانــــی فروش
ز آرزوی ایــن پســر ســــرگـــشتـــه­ام            ده کــلابــه ریســمانــش رشـــته ام
ایــــن ز مـــن بستـــان و با من بیع کــن         دست در دست منش نه بی سخن
خنـده آمــد مــرد را گـفــت ای سـلیـــم          نیســت در خـــورد تو این در یـتـیــم
هســــت صــــد گنجـش بـها در انجمــن         چه تــو و چه ریســـمان ای پـیـــرزن
پیـــــرزن گفتــــــا که دانستــــم یــقیـــن         ایــن پســر را کس نبـفـروشد بـدین
لیک اینم بس که چه دشمن چه دوست        گـویـــد ایـن زن از خـریـداران اوست!
چشم همت چون که شد خورشیــد بین       کــی شــود با ذره هـرگز همنشیـن

 گفتنی ها و نگفتنی ها را گفتیم!

 شنیدنی ها و نشنیدنی ها را شنیدیم!

 با لبخندی تلخ وداع کردیم 

 تا پایانی باشد بر آغازی

بگذار چنین بماند....