درين شبها؛

که گل از برگ و برگ از باد و باد از ابر می ترسد.

درين شبها ؛

که هر آيينه با تصوير بيگانه است

و پنهان می کند هر چشمه ای

                          سر و سرودش را

چنين بيدار و دريا وار

تويی تنها که می خوانی.

تويی تنها که ميخوانی

رثای قتل عام و خون پامال تبار آن شهيدان را

تويی تنها که می فهمی

زبان و رمز آواز چگور نا اميدان را.

بر آن شاخ بلند؛

                 ای نغمه ساز باغ بی برگی

بمان تا بشنوند از شور آوازت

درختانی که اينک در جوانه های خرد باغ

                                                 در خواب اند.

بمان تا دشت های روشن آيينه ها؛

                                 گل های جوباران

تمام نفرت و نفرين اين ايام غارت را

ز آواز تو دريابند.

تو غمگين تر سرود حسرت و چاووش اين ايام.

تو ؛ بارانی ترين ابری

                       که می گريد

به باغ مزدک و زرتشت.

تو عصيانی ترين خشمی که می جوشد

زجام و ساغر خيام.

درين شبها؛

که گل از برگ و

                برگ از باد و

                      ابر از خويش می ترسد؛

و پنهان می کند هرچشمه ای

                              سر و سرودش را؛

درين آفاق ظلمانی

چنين بيدار و دريا وار

تويی تنها که می خوانی.

(محمدرضا شفیعی کدکنی)