هر دو ساکت بودیم، هر یک منتظر تا دیگری سخن بگوید، اما در میان دو روح، تنها وسیلۀ فهمیدن، کلام نیست.  هجاهای بر­آمده از لب­ها و دهان­ها نیستند که دل­ها را به هم نزدیک می­کنند.  چیزی بزرگ­تر و خالص­تر از آنچه زبان اظهار می­کند نیز وجود دارد.

سکوت، روح­های ما را روشن می­کند، در گوش دل­هامان نجوا می­کند و آنها را با هم مأنوس می­سازد.  سکوت، از خود جدامان می­کند، ما را در سپهر جان گردش می­دهد و به ملکوت نزدیک­تر می­سازد.  سکوت، این احساس را در ما بر­می­انگیزد که کالبد ما چیزی جز زندان روح ما نیست و دنیا، صرفاً تبعیدگاه جان است.

                                                                                                (جبران خلیل جبران)