گفت    یوسف   را  چو می بفروختند           مصریان  از  شوق او میسوختند
چون    خریداران   بسی   بر خاستند           ده رهش همسنگ زر میخواستند
زان   میان  زالی  به خون آغشته بود            ریسمانی  چند  بر هم  رشته بود
در    میان   جمع   آمد     با خروش              گفت   ای  دلال  کنعانی   فروش
ز  آرزوی   این   پسر   سرگشته ام              ده  کلابه  ریسمانش     رشته ام
این  ز من بستان و با من   بیع    کن            دست در دست منش نه بی سخن
خنده   آمد   مرد    را   گفت ای سلیم          نیست در خورد تو این  در  یتیم
هست    صد   گنجش  بها  در انجمن          چه تو و چه ریسمان ای پیرزن
پیرزن     گفتا     که     دانستم   یقین           این پسر را کس  نبفروشد  بدین
لیک اینم بس که چه دشمن چه دوست       گوید این زن از خریداران اوست!
چشم  همت  چون  که شد خورشید بین       کی شود با  ذره  هرگز همنشین

و این شروع داستانی دگر بود!