آدمها وقتی مسن میشن، مثلاً بالای 75-80 انگار خاطرات دورشون خیلی نزدیکتر میاد. جوری از وقایع 50 سال پیش حرف میزنند انگار همین دیروز بوده و جوری از پدر و مادر و همبازیهای بچگی و بازیهاشون میگن، انگار همشون الان زنده هستند.  فکر کنم هرچی که مسن تر میشیم خاطرات میانی زندگیمون حذف میشن و دو سر زندگی به هم نزدیک تر میشن.