فیبر رژیمی به دلیل فواید فیزیولوژیکی و متابولیکی آن، در سال­های اخیر مورد توجه روز­افزون صاحبان صنایع، پژوهشگران و مصرف­کنندگان آگاه قرار گرفته است و اهمیت آن در کاهش چربی و قند خون، کاهش احتمال ابتلاء به سرطان­های روده و دستگاه گوارش و درمان چاقی به خوبی شناخته شده است (باسمن و کوکسل، 1999).  فیبر محلول کاهش­دهنده کلسترول و فیبر نامحلول کاهش­دهنده خطر سرطان کولون است (پارک و همکاران، 1997).

رژیم­های غذایی دارای مواد فیبری بالا، با طولانی کردن مدت زمان سیری، افزایش حجم مواد دفعی و جذب انرژی کمتر مزیت­های فراوانی دارند به طوری­که مصرف فیبر از فاکتورهای مهم و مؤثر در درمان و پیشگیری از بیماری­های قلبی عروقی شناخته و گزارش شده است (یوسفی، 1381).

دپارتمان بهداشت و خدمات انسانی آمریکا در سال 1991، مقدار فیبر خوراکی 30-20 گرم در روز را برای بزرگسالان توصیه کرده است و به منظور ارتقاء سلامت مردم نیاز به افزایش فیبر مصرفی به حد دو برابر فعلی، پیشنهاد شده است (پرنتیس و دآپولونیا، 1997).

هنگام آسیاب­کردن دانه گندم، درصد زیادی از سلولز که در پوسته گندم قرار دارد، حذف می­شود.  هرچه میزان استخراج آرد کمتر باشد، فرآورده حاصل سفیدتر و دارای املاح و فیبر کمتری است که در نتیجه ارزش غذایی پایین­ تری خواهد داشت و از طرفی با توجه به اهمیت وجود فیبر در رژیم غذایی، در حال حاضر روز به روز افزایش درصد استخراج مورد توجه است.  از طرف دیگر فرآورده حاصل از آرد کامل، به علت وجود سبوس، به عنوان منبع فیبر نامحلول؛ رنگ تیره­تر، حالت دانه­ای و بافت زبر دارد و اسید فیتیک موجود در آن مانع جذب کلسیم و آهن می­شود (پایان، 1377)، لذا استفاده از آرد کامل یا افزودن سبوس فرآوری نشده، اثرات سوء بر رنگ و ارزش تغذیه­ای فرآورده حاصل دارد.  با توجه به بررسی­های به عمل آمده (سربلوکی، 1377؛ طالبان و تقی­زاده، 1375؛ سریری و همکاران، 1387؛ نیکوزاده و همکاران، 1387؛ آلمانا و محمود؛ 1994؛ داگلاس و همکاران، 1995؛ کیم و مون، 1995؛ میکونگ و جانگ، 1994؛ نیومن و همکاران، 1998؛ اوزبوی و کوکسل، 1999؛ پومرانز و شوگرن، 1977؛ پرنتیس و دآپولونیا، 1977؛ رانهوترا و همکاران، 1990؛ سارا، 1993؛ تانگاناکول و همکاران، 1995؛ یوک و همکاران، 2000)، افزودن سایر منابع تأمین­کننده فیبر خوراکی در فرآورده­های غلات، آثار متفاوتی بر خواص رئولوژیکی، تکنولوژیکی و ارزش تغذیه­ای نسبت به سبوس گندم داشته و لزوم تحقیقات گسترده در زمینه استفاده از سایر منابع فیبر را در نان­های سنتی ایرانی ضروری و اجتناب­ناپذیر کرده است.

همچنین با توجه به اینکه مصرف فیبر در رژیم روزانه معمولاً کمتر از مقدار توصیه شده بین­المللی است، غنی­سازی نان با منابع مختلف فیبر می­تواند نقش مهمی در دستیابی به مزایای سلامتی بخش آن داشته باشد.