بزرگی داد یک درهم گدارا 
که هنگام دعا یاد آر مارا 
***

یکی خندید و گفت این درهم خرد

نمی ارزید این بیع و شرارا 
***


روان پاک را آلوده مپسند 
حجاب دل مکن روی و ریارا 
 

***

مکن هر گز به طاعت خودنمایی 
بران زین خانه نفس خود نمارا 
***

بزن دزدان راه عقل راراه 
مطیع خویش کن حرص و هوی را 
***

چه دادی جز یکی درهم که خواهی 
بهشت و نعمت ارض و سمارا 
***

مشو گر ره شناسی پیروآز 
که گمراهیست راه این پیشوارا 
***

نشاید خواست از درویش پاداش 
نباید کشت احسان و عطارا 
***

صفای باغ هستی نیک کاریست 
چه رونق باغ بی رنگ و صفارا 
***

به نومیدی در شفقت گشودن 
بس است امید رحمت پارسارا 
***

تو نیکی کن به مسکین وتهیدست 
که نیکی خود سبب گردد دعارا 
***

از آن بزمت چنین کردندروشن 
که بخشی نور بزم بی ضیارا 
***

از آن بازوت را دادند نیرو 
که گیری دست هر بی دست و پارا 
***

از آن معنی پزشکت کرد گردون 
که بشناسی ز هم درد و دوارا 
***

مشو خودبین که نیکی با فقیران 
نخستین فرض بودست اغنیارا 
***

ز محتاجان خبر گیر ای که داری 
چراغ دولت و گنج و غنارا 
***

به وقت بخشش و انفاق پروین 
نباید داشت در دل جز خدا را 

(پروین)