دانه کوچک بود و کسی او را نمی دید. سال های سال گذشته بود و او هنوز همان دانۀ کوچک بود.

 دانه دلش می خواست به چشم بیاید اما نمی دانست چگونه. گاهی سوار باد می شد و از جلوی چشم ها میگذشت. گاهی خودش را روی زمینۀ روشن برگ ها می انداخت و گاهی فریاد می زد و می گفت: « من هستم ، من این جا هستم. تماشایم کنید.»

 اما هیچ کس جز پرنده هایی که قصد خوردنش را داشتند یا حشره هایی که به چشم آذوقۀ زمستان به او نگاه می کردند، کسی به او توجه نمی کرد. 

  دانه خسته بود از این زندگی ، از این همه گم بودن و کوچکی.

 یک روز رو به خدا کرد و گفت: « نه، این رسمش نیست. من به چشم هیچکس نمی آیم .کاشکی کمی بزرگتر، کمی بزرگتر مرا می آفریدی.»         

 خدا گفت: « اما عزیز کوچکم! تو بزرگی، بزرگتر از آن چه فکر می کنی. حیف که هیچ وقت به خودت فرصت بزرگ شدن ندادی. رشد ماجرایی است که تو از خودت دریغ کرده ای. راستی یادت باشد تا وقتی که می خواهی به چشم بیایی، دیده نمی شوی. خودت را از چشم ها پنهان کن تا دیده شوی.»     

 دانۀ کوچک معنی حرف های خدا را خوب نفهمید اما رفت زیر خاک و خودش را پنهان کرد. رفت تا به حرف های خدا بیشتر فکر کند.

 سالهای بعد دانۀ کوچک، سپیداری بلند و باشکوه بود که هیچکس نمی توانست ندیده اش بگیرد،

سپیداری که به چشم همه می آمد.

 (از گروه هشت بهشت)